| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Karol Akerman |
| Urodzenie | 24 lutego 1913, Kraków |
| Śmierć | 10 czerwca 1987, Düsseldorf |
| Zawód | Chemik |
| Edukacja | |
| Uczelnia | Uniwersytet Jagielloński (doktorat 1961) |
| Kariera | |
| Wczesna praca | Zakłady przemysłowe w Polsce i ZSRR (1936–1945) |
| Administracja przemysłu | Dyrektor i naczelne stanowiska w zarządach przemysłu chemicznego i metali nieżelaznych (1945–1957) |
| Praca naukowa | UMCS w Lublinie (kierownik katedry), Instytut Badań Jądrowych, później Düsseldorf i Sorbona |
| Wybrane publikacje | |
| Prace | Gips (1951), Gips i anhydryt (1964), Techniczne zastosowanie metody atomów znaczonych (1970) i inne |
| Odznaczenia | |
| Nagrody | Order Sztandaru Pracy I klasy (1951), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1950), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955), Nagrody Państwowe (1951, 1953) |
| Inne | |
| Małżonka | Celina Milska (1917–1993) |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, kwatera 2C-7-12 |
Karol Akerman był chemikiem zaangażowanym zarówno w praktykę przemysłową, jak i w pracę naukową. Pełnił funkcje kierownicze w zakładach i zarządach przemysłu chemicznego w Polsce oraz prowadził badania i wykłady w ośrodkach w Europie Zachodniej.
Jak zaczynała się jego kariera zawodowa?
W 1936 roku ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego i podjął pracę w cementowni „Firley” w Górce pod Trzebinią. Przed wybuchem wojny pracował też w fabryce „Nad Kamienną” w Bodzechowie. Po 1939 roku przebywał we Lwowie, gdzie był starszym inżynierem w radzieckim urzędzie przemysłu materiałów budowlanych, a potem głównym inżynierem w gipsowni w Szczercu.
W czasie wojny trafił do przymusowej pracy jako robotnik, następnie został umieszczony w obozie pracy dla Żydów w Drohobyczu, z którego uciekł i ukrywał się dzięki pomocy Rudolfa Zawady. Po wojnie powrócił na tereny dawnego Zagłębia Krakowskiego i objął stanowisko dyrektora technicznego Huty Cynkowej w Trzebini.
Jak wyglądała jego praca w administracji przemysłowej i nauce?
W 1945 roku został oddelegowany do Ministerstwa Przemysłu, a potem zajmował kolejno stanowiska zastępcy i naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach. Był generalnym dyrektorem Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach oraz dyrektorem kilku instytutów badawczych związanych z chemią i metalurgią.
W 1961 roku uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień doktora nauk chemicznych po obronie pracy dotyczącej syntezy sorbentów do produkcji koncentratów germanowych. W 1963 roku został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UMCS w Lublinie, gdzie prowadził Pracownię Radioizotopową i był promotorem prac magisterskich.
Gdzie prowadził działalność naukową za granicą?
Od 1968 roku odbywał staże i pracował naukowo w Niemczech, najpierw jako profesor wizytujący, a następnie jako pracownik Instytutu Naukowo-Badawczego Izotopów w Düsseldorfie. Po kilku latach zdecydował się pozostać za granicą i kontynuował pracę badawczą w Düsseldorfie oraz wykłady na Sorbonie w Paryżu od 1972 roku.
Jego publikacje obejmują prace dotyczące materiałów budowlanych, procesów w piecach obrotowych, zastosowania izotopów w technikach pomiarowych oraz technologii jodowania soli i rektyfikacji metali. Wśród nich znajdują się publikacje w języku niemieckim, francuskim i angielskim.
Jakie wyróżnienia otrzymał?
Karol Akerman został odznaczony między innymi Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał Medal 10-lecia Polski Ludowej oraz państwowe nagrody I i II stopnia w latach pięćdziesiątych.
Zmarł w Düsseldorfie w 1987 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze 2C-7-12.
