| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 2 lutego 1884, Nowa Wieś Narodowa (obecnie Kraków) |
| Śmierć | 1940, ZSRR |
| Zawód / rola | Major rezerwy artylerii; urzędnik bankowy |
| Wykształcenie i służba | |
| Wykształcenie | Wydział Prawny Uniwersytetu Jagiellońskiego (studia ukończone 1906) |
| Służba wojskowa | Armia austro-węgierska, I wojna światowa, Wojsko Polskie |
| Rodzina | |
| Małżonka | Helena z domu Elektorowicz (od 1915) |
| Dzieci | syn Tadeusz (ur. 1917) |
Major rezerwy artylerii, urzędnik bankowy z Lwowa i jedna z ofiar zbrodni katyńskiej. Tadeusz Abłamowicz urodził się w 1884 roku i związał swoją karierę zawodową z bankowością oraz służbą wojskową.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 lutego 1884 jako syn Stanisława i Marii z domu Matuszewicz. Uczył się w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie w 1902 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości. W 1906 ukończył studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a rok później uzyskał absolutorium. Podczas studiów angażował się we wspieranie emigrantów z obszaru zaboru rosyjskiego.
Jak przebiegała jego służba wojskowa?
W latach 1906–1907 odbywał jednoroczną służbę jako ochotnik w 2 pułku artylerii fortecznej w Krakowie. W rezerwie otrzymał kolejne stopnie: kadet i chorąży z dniem 1 stycznia 1909 oraz podporucznik z dniem 1 stycznia 1912. Po mobilizacji w sierpniu 1914 służył na froncie rosyjskim i serbskim do końca września 1916, a następnie pełnił funkcję instruktora w baterii zapasowej. W maju 1918 został oficerem 12 pułku artylerii ciężkiej i dowodził baterią, a po powrocie do Lwowa w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie miasta.
Praca w bankowości i działalność społeczna
Od 1 stycznia 1908 pracował w Banku Krajowym we Lwowie. Po odzyskaniu niepodległości wrócił do pracy w sektorze bankowym i od 1921 był zatrudniony w Banku Gospodarstwa Krajowego. W 1927 został wybrany prezesem komisji rozjemczej Giełdy Pieniężnej we Lwowie. Pod koniec lat 20. pozostawał urzędnikiem bankowym; w 1932 pełnił funkcję dyrektora Banku Ziemian we Lwowie. Był także aktywny w środowisku rezerwowych oficerów — w 1937 został wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy we Lwowie i pełnił tę funkcję do lata 1939, pełnił również obowiązki skarbnika.
Aresztowanie, śmierć i upamiętnienie
Nocą z 8 na 9 grudnia 1939 został aresztowany przez władze sowieckie we Lwowie i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD. Jego nazwisko umieszczono na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej, opublikowanej w 1994; figuruje na liście wywózkowej 55/4-46 pod numerem 1. Ofiary tej części zbrodni pochowano na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, otwartym w 2012 roku.
Ordery i odznaczenia
Poniósł wymienione odznaczenia:
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1929)
- Medal Niepodległości
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, przed 1916) z mieczami
- Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry, przed 1918)
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry, przed 1914)
Był żonaty od 1915 z Heleną z domu Elektorowicz. Miał syna Tadeusza, urodzonego w 1917.
