| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Włodzimierz Abłamowicz |
| Pseudonim | „Tatar” |
| Urodzenie | 2 listopada 1891, Kraków |
| Zgon | 29 lipca 1974 |
| Zawód / rola | działacz niepodległościowy, dowódca wojskowy, adwokat |
| Wykształcenie | doktor prawa, Uniwersytet Jagielloński |
| Działalność wojskowa | |
| Formacje | Drużyny Strzeleckie, Polska Organizacja Wojskowa, Wojsko Polskie |
| Dowództwa | pociągi pancerne: „Paderewski”, „Piłsudczyk”, „Nowina-Doliwa”, „Korfanty”, „Ślązak”, „Powstaniec” |
| Odznaczenia (wybór) | |
| Najważniejsze | Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 878; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Walecznych (czterokrotnie) |
Włodzimierz Abłamowicz wychodził z krakowskiego środowiska o tatarskich korzeniach i od młodości angażował się w organizacje paramilitarne. W czasie I wojny światowej służył w administracji wojskowej, powrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa. W okresie walk o granice II Rzeczypospolitej dowodził pociągami pancernymi w różnych regionach frontu.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn Stanisława Abłamowicza i Marii z Matuszewiczów. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a w latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1917 wrócił na studia po służbie w administracji wojskowej i uzyskał stopień doktora prawa.
W młodości należał do Drużyn Strzeleckich, a od 1912 do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim „Tatar”. W 1914 został powołany do armii austro-węgierskiej i pracował w dziale prawnym inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1918 pomagał ukrywać byłych legionistów poszukiwanych przez władze Austro-Węgier.
Działalność wojskowa i udział w powstaniach
1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami walczącymi pod Lwowem, m.in. w rejonie Sądowej Wiszni. W 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 „Paderewski” i prowadził działania na Polesiu oraz w walkach z Litwinami.
W lutym 1920 mianowano go dowódcą pociągu pancernego nr 1 „Piłsudczyk”, z którym walczył na Polesiu, Wołyniu i Podolu. W maju 1921, jako porucznik piechoty, przybył na Górny Śląsk i dowodził dyonem pociągów pancernych podczas III powstania śląskiego. Kierował atakami m.in. na Kędzierzyn-Koźle oraz operacjami w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic.
Praca zawodowa, życie prywatne i późniejsze lata
Po przeniesieniu do rezerwy w 1921 zdał w 1922 egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie w okresie międzywojennym. Należał do Związku Peowiaków oraz YMCA, w której pełnił funkcję wiceprezesa krakowskiego oddziału. Był żonaty i miał syna Krzysztofa Selima, urodzonego 15 maja 1928 roku.
W 1939 został zmobilizowany; podczas kampanii wrześniowej odniósł ciężkie rany i utracił wzrok. Przebywał na Węgrzech w latach 1939–1945, a po wojnie powrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 i został pochowany 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
