| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Witold Aleksandrowicz |
| Urodzenie | 7 lipca 1936, Kraków |
| Zgon | 17 października 2018, Kraków |
| Zawód | lekarz, psychiatra, profesor nauk medycznych |
| Edukacja i tytuły | |
| Szkoła średnia | II LO im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie |
| Studia | Akademia Medyczna w Krakowie (1958); filozofia na UJ (1965) |
| Stopnie naukowe | doktor (1966), doktor habilitowany (1979), profesor nauk medycznych (1990) |
| Stanowiska i funkcje | |
| Zakład / Katedra | kierownik Zakładu Psychoterapii (1976–1992); kierownik Katedry Psychoterapii (od 1992) |
| Uniwersytet | Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor zwyczajny od 2001 |
| Praktyka kliniczna | Gabinet Psychoterapeutyczny Szpitala im. Stefana Żeromskiego (1971–1976); Ośrodek Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 (od 1976) |
| Nagrody i przynależności | |
| Order | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000) |
| Towarzystwa | Polskie Towarzystwo Psychiatryczne; Polskie Towarzystwo Filozoficzne |
Jerzy Aleksandrowicz wychowywał się w Krakowie. W pracy łączył praktykę kliniczną z działalnością naukową i dydaktyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn Juliana Aleksandrowicza i Maryli z domu Tislowitz. W 1941 znalazł się wraz z rodziną w krakowskim getcie; z rodzicami uciekł z jego obszaru. Wspomnienia z okresu okupacji umieścił w pierwszym tomie książki Dzieci Holocaustu mówią....
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Studia medyczne skończył w Akademii Medycznej w Krakowie w 1958 roku. Później podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1965 roku.
Kariera kliniczna i akademicka
W 1959 pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu. W kolejnych latach zdobywał kolejne specjalizacje: w 1962 uzyskał specjalizację I stopnia z psychiatrii, a w 1965 specjalizację II stopnia. W 1966 obronił pracę doktorską, a w 1979 otrzymał stopień doktora habilitowanego.
Od 1971 był adiunktem i prowadził działalność terapeutyczną — kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego (1971–1976). W latach 1976–1992 szefował Zakładowi Psychoterapii, a w 1992 objął kierownictwo Katedry Psychoterapii. Po włączeniu Akademii Medycznej do UJ pełnił funkcję profesora nadzwyczajnego, a od 2001 był profesorem zwyczajnym w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Na szczeblu administracyjnym pełnił funkcje o charakterze wojewódzkim i ministerialnym: był specjalistą wojewódzkim ds. psychiatrii w województwie nowosądeckim (1976–1982) oraz pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej ds. psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego (1983–1984).
Działalność naukowa, towarzystwa i odznaczenia
Od 1959 należał do Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego; w latach 1989–1995 przewodniczył zarządowi sekcji psychoterapii. Od 1964 był członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W 2000 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za osiągnięcia naukowe i badawcze. Zmarł 17 października 2018 i został pochowany 26 października 2018 w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim Wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera PAS D-wsch-2).
Wybrane publikacje
Do książek autorstwa i redakcji Jerzego Aleksandrowicza należą:
- Psychoterapia : podręcznik dla studentów, lekarzy i psychologów (2000)
- Zaburzenia nerwicowe (1998)
- Nerwice : psychopatologia i psychoterapia (1988)
- Psychoterapia : poradnik dla pacjentów (1993, 2004)
- Psychopatologia zaburzeń nerwicowych i osobowości (2002)
