| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Roman Aleksandrowicz (właśc. Efroim Alexandrowicz) |
| Urodzenie | 30 kwietnia 1882, Kraków |
| Zgon | 1940, ZSRR |
| Zawód | doktor praw, adwokat |
| Służba | major audytor Wojska Polskiego |
| Wykształcenie | Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, doktorat 1907 |
| Miejsce pracy | kancelaria adwokacka we Lwowie, ul. Aleksandra Fredry 8 |
| Małżeństwo | żona Helena z domu Dunikowska (bezdzietni) |
Roman Aleksandrowicz był prawnikiem i oficerem rezerwy, który łączył praktykę adwokacką z zadaniami w sądownictwie wojskowym. Ofiarą zbrodni katyńskiej został po aresztowaniu przez władze radzieckie w 1939 roku.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się jako Efroim Alexandrowicz 30 kwietnia 1882 w Krakowie. Był synem Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (właśc. Rosa) z domu Spira. Nauki pobierał w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości.
Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego do 1906, a w 1907 uzyskał stopień doktora praw. Po ukończeniu studiów podjął praktykę adwokacką i kontynuował działalność zawodową w Galicji i później we Lwowie.
Służba wojskowa i kariera zawodowa
W 1906 zgłosił się jako ochotnik do C. K. Armii i trafił do 56 pułku piechoty. Ukończył szkołę oficerów rezerwy i w 1907 został kadetem-aspirantem rezerwy; do stopnia podporucznika awansował w 1913.
W czasie I wojny światowej służył w 77 pułku piechoty, a później pełnił funkcje komendanta etapów i magazynów mundurowych, między innymi w Starym Samborze, we Lwowie i w Odessie. Po odzyskaniu niepodległości pracował jako adwokat w Drohobyczu, a od 1919 prowadził kancelarię we Lwowie przy ul. Aleksandra Fredry 8. W 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego i dział w sądownictwie wojskowym; posiadał stopień majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej.
Aresztowanie, więzienie i śmierć
Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 został aresztowany we Lwowie przez władze radzieckie. Początkowo osadzono go w więzieniu Brygidki, a 9 lutego 1940 przeniesiono go do więzienia na Zamarstynowie.
W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko pojawiło się na opublikowanej w 1994 tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej — figurował na liście wywózkowej 55/2-81 jako numer 22. Ofiary tej zbrodni pochowano na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, który otwarto w 2012 roku.
Odznaczenia
Otrzymał austro-węgierskie odznaczenia: Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej oraz Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913.
