| Podstawowe informacje | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Alencynowicz |
| Data urodzenia | 7 maja 1895 |
| Miejsce urodzenia | Kraków / Narwiliszki |
| Data śmierci | 1920 |
| Miejsce śmierci | Łódź |
| Zawód / rola | oficer Armii Rosyjskiej i Wojska Polskiego |
| Wykształcenie | gimnazjum w Wilnie; Korpus Kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim |
| Służba | Armia Rosyjska; 85 Wileński pułk strzelców (Wojsko Polskie) |
| Małżeństwo | od 25 czerwca 1920 Nadzieja Smólska |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Zarzewski (Łódź) |
| Ordery | Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 8047 (pośmiertnie) |
Piotr Alencynowicz był oficerem, który służył najpierw w armii Imperium Rosyjskiego, a po I wojnie światowej przeszedł do Wojska Polskiego. Za czyny bojowe podczas wojny polsko-bolszewickiej otrzymał pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 7 maja 1895 jako syn Jana i Marceli z Nowosielskich. Ukończył gimnazjum w Wilnie oraz Korpus Kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim. W młodości rozpoczął służbę wojskową w armii Imperium Rosyjskiego.
Służba wojskowa i udział w walkach
1 października 1915 został wcielony do Armii Rosyjskiej i walczył na froncie wschodnim. 15 grudnia 1916 otrzymał awans na stopień chorążego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 1 sierpnia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego.
Początkowo służył w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od 25 sierpnia 1919 został przydzielony do 85 Wileńskiego pułku strzelców. Mianowany podporucznikiem objął dowództwo 1 kompanii strzeleckiej i na jej czele walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Rana, śmierć i pochówek
1 sierpnia 1920, podczas walk odwrotowych spod Brańska, gdy front został przerwany, samorzutnie poprowadził swój pododdział do zdecydowanego ataku i odrzucił siły bolszewickie. Został ciężko ranny i zmarł w szpitalu w Łodzi w 1920 roku. Został pochowany na Cmentarzu Zarzewskim w Łodzi.
Ordery i odznaczenia
Za czyny bojowe został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, numer 8047, decyzją z 27 lipca 1922.
